vrijdag 6 februari 2015

Dikke buiken,

Dikke buiken, momenteel kan ik er niet zo heel goed tegen. Het doet mij pijn, omdat ik op die momenten weer word geconfronteerd met het verlies van ons eigen ongeboren kindje. Ik ben heel blij voor de mensen waarbij het wel goed is gegaan en die nu heerlijk zwanger zijn! Maar toch die confrontatie, want mijn buik? Die is niet gegroeid..

Ik kan er niet tegen als ik lees hoe ze klagen over hun kwaaltjes. Ik moet heel eerlijk zijn dat ik zelf ook zo zat te klagen af en toe bij de zwangerschap van ons kindje. Ik kreeg bij 23 weken weeën en moest bedrust, zodra ik iets deed kreeg ik weer weeën. Met 23 zwangerschap zat ik in de auto met weeën, op naar het ziekenhuis.. Heftige momenten! Met het besef in mijn achterhoofd dat als hij geboren zou worden hij het niet zou halen. Met 23 weken laten ze het kindje vaak los, omdat het te gecompliceerd is om het in leven te houden. Ik wist dit gegeven, mijn man niet, maar samen zaten we dan in de auto. Op naar Leeuwarden. Wat zou er gaan gebeuren? Hoe zal dit aflopen? Zal ik gaan bevallen en dit kindje moeten loslaten? Alweer een kindje die we niet mogen vasthouden? Mijn hoofd tolde van de vragen. Dit was mijn derde zwangerschap, de kindjes ervoor hadden we al verloren door middel van miskramen.
Terwijl we in de auto zaten luisterden we naar een CD van Selah. En het nummer wat er op dat moment draaide is dit nummer;


Ineens hoorde ik het stukje; 'And even in the shadow of death I will praise You!'.. Op dat moment voelde het zo ontzettend echt! We liepen letterlijk in de schaduw van de dood! Mochten de weeën doorzetten dan zou ons kindje geboren worden, op dat moment voelde het zo intens. Met heel mijn hart zei ik tegen God; 'Ja, Heer, even in the shadow of death, I will praise You!'. Voor mij een keuze die ik op dat moment zo bewust maakte. God was (en is!) trouw, de weeën zwakten af, in het ziekenhuis heb ik allerlei onderzoeken gehad, en ze dachten echt dat ik zou gaan bevallen. Ik werd naar een kamertje gebracht waar ik de nacht zou moeten doorbrengen. Heftig,, huilen, dat is wat ik bijna de hele nacht heb gedaan. Daar lig je dan, op de verloskunde afdeling, mijn man was naar huis gegaan en ik lag alleen. Op de gang hoorde ik steeds bedden heen en weer worden gebracht, de vrouwen die op het punt stonden te bevallen werden heen gebracht en mochten weer naar hun kamer met hun baby. De volgende dag heb ik de hele dag op bed gelegen met de deur open. Heen gingen ze met een dikke buik en velen zag ik terug komen met een wiegje op wieltjes, met daarin hun kostbaarste bezit, hun kindjes! Ik genoot ervan, maar tegelijkertijd voelde ik een steek van jaloezie.. hier verlangde ik ook zo naar! Niet wetend dat ik maanden later zelf zo in het ziekenhuis lag, en naast mijn eigen bed een wiegje reed met onze prachtige zoon!
God is zo trouw, Hij was erbij, in mijn worstelingen die ik op dat moment had. Af en toe kwamen er zusters bij mijn bed met uitslagen, misschien had ik last hiervan, misschien daarvan. Gelukkig zijn mijn weeën afgezwakt en mocht ik de volgende dag alweer naar huis. Weken na mijn nacht in het ziekenhuis, toen ik voor controle kwam, hoorde ik het echte verhaal. Ze dachten dat ik zou gaan bevallen.. en hebben het bewust niet gezegd omdat ze bang waren dat ik in de stress zou schieten en daardoor de weeën nog meer op gang zouden komen. Maar gelukkig, met 37 weken kwam onze zoon ter wereld! Wat een geschenk!

Nu even terug komen op de dikke buiken, ik zou nu ongeveer 35 weken zwanger zijn, een dikke buik zou ik anders hebben, en heerlijk de laatste zwangerschapskwaaltjes! Maar dat is dus niet het geval, terwijl ik zit te typen heb ik helemaal geen last van zwangerschapskwaaltjes, en mijn buik, tja, die valt niet onder die categorie; zwangerschapsbuikje! Het ging mis, het mocht dit keer niet zo zijn. Ook al voelde ik het aankomen dat dit kindje er niet zou komen, toch was het een klap. Vanwege de eerdere miskramen hebben we het dit keer stil gehouden van de familie. Samen genoten we van ons geheimpje, en vertelden onze zoon (die toen 10 maanden oud was) dat hij een grote broer zou worden! Toch voelde het niet goed, ik had helemaal niet het idee dat ik de verloskundige moest bellen om te vertellen dat ik zwanger was, want ik zou niet hoeven te bevallen. Zulke tegenstrijdige gedachten. Ook al wist ik dat het mis zou gaan, voor mezelf draaide ik de knop om; 'Ik ga genieten zolang ik zwanger ben van dit kindje!'. Ik wilde niet horen van; 'doe voorzichtig', en alle goedbedoelde adviezen. Heerlijk om zonder zorgen en adviezen zwanger te zijn! Ook al duurde de zwangerschap 7 weken, ik genoot intens van ons nieuwe kleintje dat in ontwikkeling was!

En toen was het woensdag.. Ik kreeg buikpijn, en ik werd niet lekker. We waren bij mijn ouders thuis en zouden voor onze zoon naar een nieuw autostoeltje kijken. Ik ging naar de wc en mijn voorgevoel werd bevestigd.. bloed! Ik ging heel rustig naar buiten, mijn moeder had visite, ik vroeg of ze op wilde passen zodat wij rustig konden gaan kijken naar een stoeltje. Toen even niemand in de tuin zat vertelde ik mijn man dat ik bloed verloren had en dat mijn voorgevoel werd bevestigd. We zouden ook dit kindje gaan verliezen. We pakten onze spullen en deden net alsof er niks aan de hand was. We gingen naar de winkel, praatten onderweg over het verlies, kochten een stoeltje, haalden onze zoon op en gingen naar huis. Op weg naar huis belde ik de verloskundige met de mededeling dat ik bloed verloor en al een voorgevoel had dat het mis zou gaan. Ik moest een paar dagen aanzien, want het kon immers nog goed gaan. Thuis gekomen ging alles gewoon verder. Ik vertelde niemand wat.. Ik belde de verloskundige weer op en vertelde wat de situatie was. Ik kreeg van haar te horen dat zij ook dacht dat het mis zou gaan. We maakten een afspraak voor een week later om weer te bellen.
Die vrijdag hebben we gesmst dat wat een grote verassing zou moeten zijn, helaas anders uitpakte en dat we wederom een kindje hadden verloren.
Een week later belde ik weer met de verloskundige, ik had het gevoel dat er iets niet klopte. Ik maakte een afspraak voor een echo. Daar aangekomen bleek dat ik gelijk had, het vruchtje zat nog in mijn buik.. Ook al heb ik eerder een miskraam meegemaakt en ook een echo heb gehad, zag het er nu heel anders uit. Er was een rondje te zien, maar er was geen hart activiteit. Er werd een afspraak met de gynaecoloog gemaakt. Een tijd daarna kon ik er terecht, met lood in mijn schoenen ging ik naar binnen, bang dat ik gecuretteerd zou moeten worden. Ik kreeg weer een echo, en.. het was leeg! Pfff .. wat een opluchting! En tegelijkertijd wat een teleurstelling! Ik hoopte zo dat het kindje stiekem doorleefde en dat zij het mis hadden, maar natuurlijk wist ik beter! Heftig.. Ik had er geen woorden voor.. de tijd daarna heb ik veel huilbuien gehad, en ik was behoorlijk neerslachtig. Ik hield zoveel van dit kindje en ik heb er zo van genoten! Waarom mochten we dit kindje ook niet in onze handen houden? Toch ondanks alles, hoe ik mij ook voelde, ervoer ik dat God ontzettend dichtbij was! Door dit hele verlies heen. Ik vond het wel heftig dat ik een tijdje heb rond moeten lopen met een kindje wat er niet meer was.. zo tegenstrijdig, het zit in je buik, maar leeft niet meer!

De tijd daarna vond ik heftig en soms betrap ik me er op dat het me nog zoveel doet. Zelf had ik bij mijn tweede miskraam een nummer geschreven, af en toe zong ik het, gewoon om tot rust te komen.

Hieronder het nummer, opgenomen na mijn tweede miskraam. Ik deel het omdat misschien iemand zich hierin herkent, het geeft me zoveel rust om te weten dat het kindje bij God is. Dat ik hier de leegte voel en nog steeds af en toe verdrietig ben, ja, dat zal misschien wel blijven, omdat je al zoveel liefde voelt voor het nieuwe leventje wat zou komen.. en poef! Het is weg! Maar de zekerheid dat ons kindje bij God is geeft mij zoveel rust en vertrouwen, het is niet voor niets geweest en ons kindje is niet in het niets, maar veilig in Zijn armen. Het liedje heet, 'It was to soon to say goodbye', en zo voelt het nog steeds, het was veel te vroeg om afscheid te moeten nemen! Te vroeg om je leventje te verliezen.


Dit keer verwerkte ik de miskraam op een hele andere manier dan van mijn tweede miskraam. Toen was ik alleen maar bezig met het verlies en de drang om wel een kindje in mijn armen te hebben. Ik kon het nu wat beter loslaten en met het verdriet omgaan. Ik las naar aanraden dit boek; 


Echt een aanrader! Het bevestigd zo je tegenstrijdige gevoel! Was het maar een vruchtje wat je verliest? Natuurlijk ziet het er nog niet uit als een baby, maar je verliest wel degelijk een kindje! Dit boek legt alles uit vanuit het perspectief van God. Hoe kijkt God er tegen aan? Oh wat was het fijn om dit boek te lezen. Ik kon huilen en toegeven aan de pijn die ik voelde van het gemis van ons kindje! Wat een herkenning. Als je zelf hiermee worstelt wil ik dit boek echt aanraden. Ik kon er nu veel beter mee omgaan!

Met de tweede miskraam heb ik een doosje gemaakt, zie foto's hieronder.

 

Op het doosje de woorden; 'good time', gewoon omdat ik het me zo wil herinneren! Wat erin zit? Een onafgemaakt gebreid vestje, het boordje moest nog gebreid worden en erop genaaid, voor de rest was hij klaar. Ik heb hem gebreid voor het kindje van mijn tweede miskraam, ik heb hem expres niet afgemaakt, omdat mijn kindje dat ook niet is geweest. Gewoon symbolisch. Voor de rest kaarten met gefeliciteerd zwanger, en kaarten met sterkte, en cadeautjes die we voor de baby hadden gekregen en wat ik na de miskraam heb gekregen.


Met mijn laatste miskraam, heb ik er spulletjes bij in gedaan. Een schrift met mijn gedachten, twee knuffeltjes, wat ik na mijn miskraam heel dichtbij mij heb gehouden, het klinkt misschien gek, maar je staat zo ineens met lege handen. Voor mij heeft dat geholpen om het los te laten. Ik heb de knuffeltjes en spulletjes ook pas in het doosje gedaan toen ik er zelf aan toe was om het los te laten. Daarvoor kon ik het vasthouden, dingen opschrijven etc. En de kaartjes die ik gekregen had. Op het moment van loslaten heb ik het in de doos gedaan, huilend.. Het was afscheid nemen. Afscheid nemen wat ik eigenlijk nooit echt in handen heb gehad.. het is zo tussen mijn vingers door geglipt.. Het voelde daarna zo leeg! En het gemis is er nog steeds.

Tja, dikke buiken, sommige vrouwen die ik ken zijn momenteel zwanger, en we zouden tegelijkertijd uitgerekend zijn. Gelukkig hebben zij straks hun wondertje in hun handen, daar kan ik zo van genieten en ik ben oprecht heel blij voor hun! Maar toch blijft het confronterend.. ik had ook een kindje kunnen hebben.. en die gedachten, dat is het enige wat ik nog los moet laten. Het is een heel proces, maar net als wat op de doos staat; 'Good time', zo wil ik het herinneren. Ik heb er onwijs van genoten! 

Ook al mocht dit kindje niet hier zijn, ik weet dat waar het nu is, het veilig is! En ik hoop dat ik het kindje op een dag terug zal zien! Niet alleen dit kindje, maar ook de andere kindjes die we hebben verloren. Ze zijn en komen momenteel niet in mijn armen, maar ze zijn in Zijn armen. Een troost, een hoop die ik vasthoud,

Because, one day is it my turn to hold them! <3

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je even reageert! :)