maandag 9 februari 2015

Onder de indruk..

Wauw! Ik ben helemaal onder de indruk, ik had geen flauw idee dat er zoveel mensen zouden zijn die de blog zouden lezen (tot nu toe 497!!) en dat er zoveel reacties zouden komen, wat ontzettend lief! Voor mij zo bemoedigend om door te gaan met schrijven, ook al maak je jezelf erg kwetsbaar en worstel ik zo af en toe wel met het feit dat iedereen nu mee kan lezen.. Het blijft spannend!

Ik vond het zelf altijd erg fijn om blogs en verhalen te lezen van andere vrouwen die het zelfde hebben meegemaakt, om herkenning en erkenning te vinden. De wereld doet vaak net alsof het niets is wat je verliest, maar je verliest je kindje! Je kleine baby waar je zoveel van hebt gehouden, en waar je nog zoveel van houd, ook al is het hier niet meer. Als het door had mogen groeien had je maanden erna een kindje in je armen mogen sluiten. En dan .. 'poef' .. het kindje gaat er niet meer komen. Keihard. Ik maakte al miskramen mee bij mensen in mijn nabije omgeving, maar toen ik het zelf mee maakte was het nog zoveel heftiger dan dat ik me kon voorstellen.

En het leven gaat daarna gewoon verder, ook al staat de tijd voor jezelf even stil. Je kan niet blijven zitten, en opgaan in je verdriet, je moet verder. Vooral bij mijn laatste miskraam vond ik dat moeilijk, ik had verdriet en pijn (zowel lichamelijk als emotioneel), en het liefst lag ik de hele dag op bed, gordijnen dicht, deken over mijn hoofd en vooral rust. Even niemand om je heen, even met jezelf.. In het begin was het echt een worsteling om uit bed te komen, maar ik moest, ik moest voor mijn zoontje zorgen! Ik moest uit bed komen en mijn best doen om te genieten van de dag die zou komen. Ik moest mijn verantwoordelijkheid nemen om een goede vrouw en mama te zijn hier in huis. Of het makkelijk was? Nee! Er zijn echt dagen geweest dat ik het allemaal niet meer zag zitten.. maar je hebt geen keuze. Je moet doorgaan, je verantwoordelijkheden die je hebt oppakken en er elke dag van maken wat je er van maken kan! Ook in zo'n situatie. En dat is wat ik er wel van geleerd heb; hoe ik me ook voel, het mag geen aanleiding zijn hoe mijn dag eruit zit. Natuurlijk mag je verdriet hebben en je momenten hebben dat je je niet goed voelt en je huilbuien hebt, en erover wilt praten. Het is goed om het goed te verwerken, om het een plekje te geven en om dit niet weg te stoppen alsof het niets is geweest, maar je verantwoordelijkheden blijven. Ik heb me ook heel vaak neerslachtig gevoeld, ik had soms de puf ook even niet meer, dan kon ik even bij mijn man & vriendinnen 'klagen' en erover praten, mijn hart even luchten en dan.. weer verder! Niet blijven hangen, maar de keuze maken om in het hier en nu te leven. Voor mij was dit erg belangrijk, vooral omdat mijn zoontje er ook is! Hij was toen 10 maanden, ik wilde van hem genieten!

Het is soms moeilijk om de knop om te zetten, maar ik merk dat het steeds beter lukt. Wat is van toepassing op dit moment, en wat kan ik later doen? Wie weet ga ik daar wel eens op verder, nu eerst genieten, want mijn zoontje is wakker! Dus, nu even geen tijd om te bloggen.

Als afsluiter; ook al doet het verlies soms zo ontzettend zeer, we mogen genieten van de dag die we vandaag hebben. Genieten van wat God ons vandaag gaat geven. Genieten van vandaag, want God beloofd ons een hoopvolle toekomst! En dat is onze houvast!

'Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk; Ik zal jullie een hoopvolle toekomst geven.' Jer. 29:11

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Leuk dat je even reageert! :)